Ήταν η νύχτα πριν τα Χριστούγεννα. . . ✨

Ζωγράφος : Josephine Klerks 

Ήταν η νύχτα πριν τα Χριστούγεννα. . . ✨ 🌙 Ήταν η νύχτα πριν τα Χριστούγεννα και σε όλη την κοιλάδα Ούτε ένα πλάσμα δεν κουνιόταν, ούτε αλεπού, ούτε κότα. Ένας μανδύας χιονιού έλαμψε έντονα εκείνη τη νύχτα Καθώς ήταν στο έδαφος, αντανακλά το φως του φεγγαριού. Οι νεράιδες φωλιάστηκαν

Ο γεροπαππούς

Στην καρέκλα την παλιά
με κατάσπρα τα μαλλιά
Ο γεροπαππούς κοιμάται
μη μιλάτε, μη μιλάτε.

Μουρμουρίζει σιγανά

μες στον ύπνο και γελά
Μη μιλάται και ξυπνήσει
γιατί τ' όνειρο θα σβήσει.

Κι είναι τ' όνειρο γλυκό
κι είναι τόσο μαγικό
Ο παππούς βλέπει λιγάκι
πως ξανάγινε παιδάκι.

Τη χαρά του που και που
βλέπει ακόμα ένάν παππού
Που τον εκρατά στα στήθια
και του λέει παραμύθια.

Στην καρέκλα την παλιά
με κατάσπρα τα μαλλιά
Ο γερο παππούς κοιμάται
μη μιλάτε μη μιλάτε. 

Χριστουγεννιάτικο δεντράκι

Χριστουγεννιάτικο εσύ δεντράκι
με τα κεράκια τα πολλά
τι θα μου φέρεις για παιχνιδάκι
απ’ τα πολλά σου τα καλά;

Παιδιά κοιτούν τα χρυσά σου κάλλη
καθένα τόσο λαχταρά
για να μοιράσεις τα δώρα πάλι
να τους χαρίσεις τη χαρά.

Μικρό δεντράκι αγαπημένο
τέτοια ομορφιά έχει κανείς;

Με τι λαχτάρα περιμένω
κάθε χρονιά για να φανείς!

Η καμπάνα του χωριού

Χτύπα καμπάνα του χωριού μας
χτύπα καμπάνα μου χρυσή,
Χριστούγεννα γιορτάζει ο κόσμος όλος,
σήμαινε σήμερα και συ.

Χτύπα καμπάνα να σ’ ακούσουν,
και κάθε Χριστιανός να ‘ρθεί,
ένα κεράκι για ν’ ανάψει,
εις του Χριστού μας τη γιορτή.

Χριστούγεννα

Μαύρος ο ουρανός, κάτασπρη η γη,
χαρούμενα η καμπάνα που χτυπά:
Γεννήθηκε ο Χριστός! Η Παναγία
γερμένη πάνωθέ του τον κοιτά.

Να το φυλάξουν απ’ την παγωνιά
σκεπάσματα δεν έχει το μωρό
και μόνο απ’ τα δοκάρια της σκεπής
κρέμοντ’ αράχνες γύρω του σωρό.

Το χιόνι την καλύβα τριγυρνά
μα στη σκεπή ανοίγει ο ουρανός
και κάτασπρα αγγελούδια τραγουδούν:
Γεννήθηκε ο Χριστός μας! Ο Χριστός!

«Έτσι εργαστείτε στο Αλφαβητάρι σας

γιατί με αυτή τη μάθηση θα πάρεις

σε περιοχές όπου μπορούν να συναντηθούν Νεράιδες»

Από: 'Το Βιβλίο της Γαλάζιας Νεράιδας' του Andrew Lang

Εικόνα David Wyatt

 

Η ΜΑΝΝΟΥΛΑ

Τα καημένα τα πουλάκια

Τα καημένα τα πουλάκια (Ναπολέων Λαπαθιώτης) Κρύο βαρύ, χειμώνας όξω, τρέμουν οι φωτιές στα τζάκια, τώρα ποιος τα συλλογιέται τα καημένα τα πουλάκια! Τα πουλάκια είναι στα δένδρα, τα πουλάκια είναι στα δάση, τα πουλάκια θα τα πάρει ο βοριάς που θα περάσει, η βροχή και το χαλάζι κι ο βοριάς που θα περάσει, και το χιόνι που το παίρνουν στις αυλές με το φαράσι. Κι αν η νύχτα είναι μεγάλη, κι έρχεται γιομάτη τρόμους, κι αν ο θάνατος απόψε, φέρνει γύρα μες τους δρόμους, κι αν η παγωνιά θερίζει κι είναι δίχως ρουχαλάκια, δε βαριέσαι, ποιος θυμάται τα καημένα τα πουλάκια. Τα πουλάκια είναι στα δένδρα, τα πουλάκια είναι στα δάση, τα πουλάκια θα τα πάρει ο βοριάς που θα περάσει. Στα παιδάκια είναι τα χάδια, στα παιδάκια τα φιλάκια, τώρα ποιος τα συλλογιέται τα καημένα τα πουλάκια! Κι όταν γίνει, πάλι, βράδυ κι όλοι πάνε να πλαγιάσουν, να χωθούν μες τα κρεβάτια, μη τυχόν και ξεπαγιάσουν, τα πουλάκια τα καημένα, τα πουλάκια, τώρα, πέρα

Από το Αναγνωστικό Δ' Δημοτικού, 1963.

Από το Αναγνωστικό Δ' Δημοτικού, 1963.

 

Ο μικρός Χριστούλης

---

Ο μικρός Χριστούλης

Σε μια φάτνη ταπεινή
στα πολύ παλιά τα χρόνια
κάποια νύχτα σκοτεινή

μες στους πάγους και τα χιόνια.

Εγεννήθηκε μικρός
ο Χριστούλης μας παιδάκι
κι είχε απ’ τ’ άστρα πιο λαμπρό
το γλυκό του προσωπάκι.

Η μανούλα η καλή
η γλυκιά μας Παναγίτσα
τον κρατούσε σαν πουλί
στη ζεστή της αγκαλίτσα.

Ήρθαν μάγοι και βοσκοί
να τον δουν, να προσκυνήσουν
κι άγγελοι με μουσική
για να τον δοξολογήσουν.Κι ο Χριστούλης με χαρά

τα χεράκια του κουνούσε
κι έναν – έναν στη σειρά
όλους γύρω του ευλογούσε.

Είδα χτες το βράδυ στ’ όνειρό μου

Είδα χτες το βράδυ στ’ όνειρό μου
(Τέλλος ‘Αγρας)

Είδα χτες το βράδυ στ’ όνειρό μου,
το γεννημένο μας Χριστό,
τα βόδια επάνω του εφυσούσαν,
όλο το χνώτο τους ζεστό.

Το μέτωπό του ήταν σαν ήλιος,
και μέσα η φάτνη η φτωχική,
άστραφτε πιο καλά από μέρα,
με κάποια λάμψη μαγική.

Στα πόδια του έσκυβαν οι Μάγοι,
κι’ έμοιαζε τ’ άστρο από ψηλά,
πως θα καθίσει σαν κορώνα,
στης Παναγίτσας τα μαλλιά.

Βοσκοί πολλοί και βοσκοπούλες,
τον προσκυνούσαν ταπεινά,
ξανθόμαλλοι άγγελοι εστεκόνταν,
κι’ έψελναν γύρω του «ωσαννά».

Μα κι’ από αγγέλους κι’ από μάγους,
δεν ζήλεψα άλλο πιο πολύ,
όσο της Μάνας Του το στόμα,
και το ζεστό – ζεστό φιλί.

Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο

Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο

(Κωστής Παλαμάς)

Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.

Να λάμψω από τη λάμψη του κι’ εγώ σαν διαμαντάκι
κι’ από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.

Να μοσκοβοληθώ κι’ εγώ από την ευωδία,
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.

Να ‘μουν του σταύλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

 

η αλήθεια

Σαν το σιτάρι σπέρνεται στον κόσμο η αλήθεια
Kι απ’ τον καθάριο σπόρο της φυτρώνουν παραμύθια.
Kαλότυχος όποιος μπορεί τα στάχυα να θερίσει
Kαι το σιτάρι απ’ τ’ άχυρο καλά να ξεχωρίσει.
Για τον μικρό τον κόπο του μεγάλο κέρδος μένει:
Όλη η αλήθεια που θα βρει στα ψέματα κρυμμένη!
(Γεώργιος Δροσίνης, Παιδικά παραμύθια,
Eκδότης Iωάν. N. Σιδέρης, χ.χ.)