Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΓΙΚΟΥ ΑΛΟΓΟΥ
Όταν ο Ιβάν κατάφερε να πιάσει τη μαγική λευκή φοράδα που έκανε τη ζημιά, εκείνη του υποσχέθηκε:
«Άφησέ με ελεύθερη, Ιβάν, και θα σου χαρίσω τρία πουλάρια. Τα δύο θα είναι πανέμορφα, με χαίτη χρυσή και σώμα δυνατό, πουλώντας τα θα γίνεις πλούσιος. Μα το τρίτο... Το τρίτο θα είναι μικρό, με δύο καμπούρες στην πλάτη και αυτιά μακριά, σαν του λαγού. > Αυτό μην το πουλήσεις ποτέ! Ούτε για χρυσάφι, ούτε για στέμματα. Θα είναι ο πιστός σου σύντροφος, στο κρύο θα σε ζεσταίνει, στη δίψα θα σου φέρνει νερό, και θα σε πάει ως την άκρη του κόσμου!»
Το κλασικό αριστούργημα της ρωσικής λογοτεχνίας γράφτηκε από τον ΠΙΟΤΡ ΠΑΒΛΟΒΙΤΣ ΓΙΕΡΣΟΦ το 1834. Ο δημιουργός του, σε ηλικία μόλις 19 ετών, κατάφερε να συνθέσει ένα έπος που συνδυάζει τη λαϊκή παράδοση με την υψηλή ποίηση. Τα πρώτα αποσπάσματα του έργου είδαν το φως της δημοσιότητας στο περιοδικό «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗ» το 1834, ενώ η πλήρης έκδοση ακολούθησε την ίδια χρονιά. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά εκτενές ποίημα που αποτελείται από περισσότερους από 2.300 στίχους και περίπου 15.000 λέξεις, χωρισμένο σε τρία μεγάλα μέρη που καλύπτουν όλο το εύρος των περιπετειών του ήρωα.
Η ιστορία ξεκινά πέρα από δάση, βουνά και θάλασσες πλατιές, σε ένα παλιό χωριό όπου ζούσε ένας γέρος χωρικός με τους τρεις γιους του: τον Δανίλο, τον Γαβρίλο και τον Ιβάν. Όταν μια μαγική λευκή φοράδα άρχισε να καταστρέφει τη σοδειά τους, ο Ιβάν κατάφερε να την πιάσει και εκείνη, για να κερδίσει την ελευθερία της, του έδωσε μια υπόσχεση που θα άλλαζε τη ζωή του για πάντα. Του χάρισε δύο πανέμορφα άλογα με χρυσή χαίτη, αλλά και ένα τρίτο πλάσμα, μοναδικό στον κόσμο: ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΟ ΚΑΜΠΟΥΡΕΣ. Με αυτιά μακριά και μπόι τόσο δα, αυτό το παράξενο αλογάκι έμελλε να γίνει η τύχη, η δύναμη και η προστασία του.
Ο Ιβάν, ακούγοντας τη συμβουλή της φοράδας, δεν αποχωρίστηκε ποτέ τον μικρό σύντροφό του. Με τις δύο καμπούρες του να στηρίζουν σταθερά τον αναβάτη και τις μαγικές του οπλές να μην αγγίζουν τη γη, το αλογάκι καλπάζει στον αέρα πιο γρήγορα από τον άνεμο. Μεταφέρει τον ήρωα σε τεράστιες αποστάσεις σε στιγμές, φτάνοντας στις άκρες του κόσμου, στον απέραντο Ωκεανό, ακόμα και στα παλάτια όπου ο ΗΛΙΟΣ αναπαύεται και η ΣΕΛΗΝΗ υφαίνει το φως της. Το έργο του Γιέρσοφ παραμένει έως σήμερα ένας ύμνος στην πίστη και την εσωτερική αξία, αποδεικνύοντας ότι το «παράξενο» και το ταπεινό κρύβουν συχνά μέσα τους το πιο μεγάλο θαύμα.
ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΟ ΚΑΜΠΟΥΡΕΣ (ΜΕΡΟΣ Α')
Σε μια μακρινή γωνιά της ρωσικής γης, εκεί που τα δάση ψιθυρίζουν αρχαία μυστικά και τα χωράφια μοιάζουν με θάλασσες από χρυσό σιτάρι, ζούσε ένας ηλικιωμένος χωρικός με τους τρεις γιους του. Ο πρώτος, ο Δανίλο, ήταν ξύπνιος και σοβαρός. Ο δεύτερος, ο Γαβρίλο, ήταν ένας άνθρωπος του μέτρου, ούτε πολύ έξυπνος ούτε πολύ ανόητος. Ο τρίτος όμως, ο Ιβάν, ήταν η "μαύρη τρύπα" της οικογένειας. Όλοι τον αποκαλούσαν ανόητο, γιατί προτιμούσε να ξαπλώνει πάνω στη ζεστή χτίστη σόμπα του σπιτιού, να σιγοτραγουδά και να ονειρεύεται, αντί να κυνηγά τα πλούτη και τη δόξα.
Η ζωή τους κυλούσε ήρεμα, καλλιεργώντας σιτάρι και πουλώντας το στην πρωτεύουσα, μέχρι που μια παράξενη συμφορά τους χτύπησε την πόρτα. Κάθε νύχτα, κάποιο αόρατο πλάσμα έμπαινε στο χωράφι τους και ποδοπατούσε τη σοδειά, αφήνοντας πίσω του καταστροφή. Ο γέρος πατέρας, απελπισμένος, έστειλε τους γιους του να φυλάξουν βάρδια. Οι δύο μεγάλοι αδελφοί, φοβισμένοι από το σκοτάδι και το κρύο, κρύφτηκαν στα άχυρα και κοιμήθηκαν, λέγοντας ψέματα το πρωί ότι δεν είδαν τίποτα.
Όταν ήρθε η σειρά του Ιβάν, εκείνος δεν φοβόταν. Πήρε μαζί του ένα κομμάτι ψωμί, κάθισε κάτω από μια σημύδα και περίμενε. Τα μεσάνυχτα, ο αέρας άρχισε να σφυρίζει και μια εκτυφλωτική λάμψη φώτισε το χωράφι. Μια λευκή φοράδα, με χαίτη που έμοιαζε με λιωμένο ασήμι, εμφανίστηκε από το πουθενά και άρχισε να τρέχει πάνω στο σιτάρι. Ο Ιβάν, με μια κίνηση γεμάτη θάρρος, πήδηξε πάνω στην πλάτη της και την άρπαξε σφιχτά από τη χαίτη. Η φοράδα προσπάθησε να τον τινάξει, κάλπασε πάνω από χαράδρες και βουνά, αλλά ο Ιβάν έμενε ακλόνητος.
Νικημένη από το πείσμα του, η φοράδα του μίλησε με ανθρώπινη φωνή: «Ιβάν, αφού κατάφερες να με δαμάσεις, άφησέ με ελεύθερη και θα σου χαρίσω κάτι που κανένας θνητός δεν έχει δει. Σε τρεις ημέρες, θα γεννήσω τρία πουλάρια. Τα δύο θα είναι πανέμορφα, με χρυσή χαίτη και πόδια γρήγορα σαν την αστραπή. Αυτά μπορείς να τα πουλήσεις και να γίνεις πλούσιος. Το τρίτο όμως, θα είναι μικροσκοπικό, με δύο καμπούρες στην πλάτη και αυτιά που φτάνουν ως το έδαφος. Αυτό το αλογάκι μην το δώσεις ποτέ. Θα είναι ο σύντροφός σου, ο φύλακας άγγελός σου και ο οδηγός σου στα πέρατα της οικουμένης».
Ο Ιβάν δέχτηκε τη συμφωνία. Μετά από τρεις ημέρες, βρήκε στον στάβλο τα τρία πουλάρια. Τα δύο χρυσότριχα άλογα ήταν πράγματι εντυπωσιακά, αλλά η καρδιά του δόθηκε αμέσως στο μικρό, παράξενο πλάσμα με τις δύο καμπούρες. Τα αδέλφια του, βλέποντας τα δύο υπέροχα άλογα, ζήλεψαν και αποφάσισαν να τα κλέψουν κρυφά για να τα πουλήσουν στον Τσάρο στην πόλη.
Όταν ο Ιβάν κατάλαβε την κλοπή, ξέσπασε σε κλάματα. Τότε, το μικρό καμπούρητο άλογο μίλησε για πρώτη φορά: «Μην κλαις, αφέντη μου. Ανέβα στην πλάτη μου, πιάσου από τις καμπούρες μου και θα τους φτάσουμε πριν προλάβουν να δουν τα τείχη της πόλης». Ο Ιβάν ανέβηκε και σε μια στιγμή, το αλογάκι τινάχτηκε στον αέρα. Δεν έτρεχε απλώς· πετούσε πάνω από τα δέντρα, σχίζοντας τα σύννεφα.
Έφτασαν στην αγορά της πρωτεύουσας την ώρα που ο Τσάρος θαύμαζε τα δύο χρυσότριχα άλογα. Ο Τσάρος, γοητευμένος από την ομορφιά τους, τα αγόρασε, αλλά τα άλογα αρνούνταν να υπακούσουν στους στάβλους του παλατιού. Μόνο ο Ιβάν μπορούσε να τα δαμάσει. Έτσι, ο Τσάρος πρόσλαβε τον Ιβάν ως αρχιστάβλαρχο.
Όμως, η τύχη του Ιβάν προκάλεσε το μίσος του παλιού σταυλίτη του βασιλιά, ο οποίος άρχισε να τον κατασκοπεύει. Μια νύχτα, είδε τον Ιβάν να κρατά ένα φτερό που έφεγγε σαν χίλιες λαμπάδες. Ήταν το φτερό του Φλεγόμενου Πουλιού, που ο Ιβάν είχε βρει τυχαία στο δάσος, παρά την προειδοποίηση του καμπούρητου αλόγου ότι «το φτερό θα του έφερνε μεγάλους μπελάδες».
Ο μοχθηρός σταυλίτης έτρεξε στον Τσάρο και του είπε: «Μεγαλειότατε, ο Ιβάν καυχιέται ότι όχι μόνο έχει το φτερό, αλλά μπορεί να σου φέρει και το ίδιο το Φλεγόμενο Πουλί ζωντανό!». Ο Τσάρος, που διψούσε για σπάνια αποκτήματα, κάλεσε τον Ιβάν και τον διέταξε: «Αν δεν μου φέρεις το Φλεγόμενο Πουλί σε τρεις μέρες, το κεφάλι σου θα πέσει!».
Ο Ιβάν γύρισε στον στάβλο απαρηγόρητος. «Στο είχα πει, Ιβάν», του ψιθύρισε το αλογάκι με τις δύο καμπούρες. «Το φτερό είναι η αρχή των δεινών. Αλλά μην φοβάσαι. Κοιμήσου τώρα και αύριο, με τη βοήθειά μου, θα κάνουμε το αδύνατο δυνατό».
Έτσι ξεκίνησε η πρώτη μεγάλη αποστολή. Το αλογάκι μετέφερε τον Ιβάν σε ένα μακρινό λιβάδι στην άκρη του κόσμου, εκεί που το Φλεγόμενο Πουλί πήγαινε να πιει νερό. Με ένα έξυπνο σχέδιο που κατέστρωσε το άλογο, ο Ιβάν κατάφερε να πιάσει το μαγικό πουλί και να το φέρει πίσω στον Τσάρο. Η δόξα του Ιβάν μεγάλωσε, αλλά μαζί της μεγάλωσε και ο κίνδυνος, καθώς ο Τσάρος, παρακινούμενος από τους εχθρούς του Ιβάν, θα του ζητούσε σύντομα κάτι ακόμα πιο ακατόρθωτο: να βρει την πανέμορφη Τσαρίνα-Παρθένα, που ζούσε στις όχθες του Ωκεανού, εκεί που ο ουρανός σμίγει με τη γη.
ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΟ ΚΑΜΠΟΥΡΕΣ (ΜΕΡΟΣ Β')
Μετά την επιτυχία του Ιβάν να φέρει το Φλεγόμενο Πουλί, το παλάτι έλαμπε από το μαγικό φως, αλλά η καρδιά του παλιού σταυλίτη έβραζε από φθόνο. Βλέποντας πως ο Ιβάν γινόταν ο ευνοούμενος του Τσάρου, αποφάσισε να του στήσει μια παγίδα από την οποία κανείς δεν θα μπορούσε να βγει ζωντανός. Ψιθύρισε στο αυτί του Τσάρου μια ιστορία για μια πανέμορφη κοπέλα, την Τσαρίνα-Παρθένα, που λένε πως είναι κόρη της Σελήνης και αδελφή του Ήλιου. Κατοικεί στις άκρες του κόσμου, εκεί που ο Ωκεανός βρυχάται, μέσα σε μια χρυσή βάρκα, και η ομορφιά της είναι τόσο μεγάλη που μπορεί να τυφλώσει όποιον την κοιτάξει.
Ο Τσάρος, που ήταν γέρος και ήθελε να ξανανιώσει, ενθουσιάστηκε. Κάλεσε αμέσως τον Ιβάν. «Ανόητε!», του φώναξε. «Έμαθα πως καυχιέσαι ότι μπορείς να μου φέρεις την Τσαρίνα-Παρθένα για γυναίκα μου. Αν δεν την έχεις εδώ σε τρεις εβδομάδες, θα διατάξω να σε βασανίσουν μέχρι θανάτου!». Ο Ιβάν, που ποτέ δεν είχε πει τέτοιο πράγμα, έτρεξε κλαίγοντας στον στάβλο. Εκεί, το πιστό του άλογο με τις δύο καμπούρες τον περίμενε ήρεμο. «Μην κλαις, Ιβάν», του είπε το αλογάκι. «Αυτό είναι πράγματι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Ζήτα από τον Τσάρο δύο δίσκους με χρυσά κεντήματα, μια σκηνή με μεταξωτά υφάσματα και τα πιο εκλεκτά γλυκίσματα και κρασιά του κόσμου. Αύριο τα χαράματα ξεκινάμε».
Όταν όλα ήταν έτοιμα, ο Ιβάν ανέβηκε στην πλάτη του μικρού αλόγου. Με ένα σάλτο, βρέθηκαν πάνω από τα σύννεφα. Ταξίδεψαν μέρες και νύχτες, διασχίζοντας χώρες που κανένας χάρτης δεν έγραφε, μέχρι που ο αέρας άρχισε να μυρίζει ιώδιο και αλάτι. Έφτασαν στην ακτή του απέραντου Ωκεανού. Εκεί, η άμμος ήταν λευκή σαν το ασήμι. Το άλογο διέταξε τον Ιβάν να στήσει τη σκηνή και να απλώσει τα γλυκά και τα κρασιά στους χρυσούς δίσκους. «Κρύψου τώρα πίσω από τη σκηνή», του είπε το άλογο. «Όταν η Τσαρίνα-Παρθένα θα βγει στη στεριά και θα αρχίσει να τρώει, πιάσε την από τις κοτσίδες της και μην την αφήσεις, όσο κι αν φωνάζει».
Ξαφνικά, μέσα από τα κύματα φάνηκε μια χρυσή βάρκα. Μια κοπέλα με πρόσωπο που έφεγγε σαν το φως της ημέρας βγήκε στην ακτή. Άρχισε να παίζει τη λύρα της και η μουσική ήταν τόσο γλυκιά που τα πουλιά σταμάτησαν να πετούν. Μπήκε στη σκηνή και δοκίμασε τα γλυκά. Τότε ο Ιβάν όρμησε και την άρπαξε. Εκείνη προσπάθησε να ξεφύγει, αλλά το αλογάκι με τις δύο καμπούρες στάθηκε μπροστά της, εμποδίζοντας τον δρόμο προς τη θάλασσα. Η Τσαρίνα-Παρθένα, βλέποντας πως δεν είχε άλλη επιλογή, δέχτηκε να τους ακολουθήσει.
Στον δρόμο της επιστροφής, η Τσαρίνα ήταν σιωπηλή και λυπημένη. Όταν έφτασαν στο παλάτι, ο Τσάρος έπεσε στα πόδια της, θαμπωμένος από την ομορφιά της. «Γίνε γυναίκα μου, αρχόντισσά μου!», την παρακάλεσε. Όμως εκείνη του απάντησε με παγωμένη φωνή: «Δεν θα σε παντρευτώ, αν δεν μου φέρεις το δαχτυλίδι μου που έπεσε στον πάτο του Ωκεανού πριν από χρόνια». Ο Τσάρος, απελπισμένος, κάλεσε πάλι τον Ιβάν. «Πήγαινε πίσω στον Ωκεανό και βρες το δαχτυλίδι, αλλιώς χάθηκες!».
Ο Ιβάν ξεκίνησε ξανά με το αλογάκι του. Αυτή τη φορά όμως, η Τσαρίνα του έδωσε και μια άλλη παραγγελία: «Όταν φτάσεις στον Ωκεανό, πήγαινε στο Παλάτι του Ήλιου. Εκεί ζει η μητέρα μου, η Σελήνη, και ο αδελφός μου, ο Ήλιος. Πες τους πως τους στέλνω την αγάπη μου και ρώτα τους γιατί η Σελήνη κρύβεται εδώ και τρεις μέρες πίσω από τα σύννεφα».
Καθώς πλησίαζαν στην ακτή, είδαν ένα θέαμα τρομερό. Μια τεράστια Φάλαινα-Νησί ήταν ξαπλωμένη στην άκρη του νερού. Πάνω στην πλάτη της είχαν χτιστεί χωριά, δάση και δρόμοι. Η Φάλαινα δεν μπορούσε να κουνηθεί και υπέφερε. Όταν είδε το μαγικό άλογο, το παρακάλεσε με μια φωνή που έμοιαζε με σεισμό: «Σε παρακαλώ, ρώτα τον Ήλιο και τη Σελήνη γιατί τιμωρούμαι έτσι εδώ και δέκα χρόνια! Τι πρέπει να κάνω για να ελευθερωθώ;».
Ο Ιβάν υποσχέθηκε να βοηθήσει. Το αλογάκι με τις δύο καμπούρες άρχισε να τρέχει πάνω στην κάθετη πλαγιά του ουρανού, φτάνοντας στα κρυστάλλινα παλάτια του Ήλιου και της Σελήνης. Εκεί, ο Ιβάν βρήκε τη Σελήνη, που ήταν θλιμμένη και σκοτεινή. «Αχ, παιδί μου», του είπε η Σελήνη όταν άκουσε τα νέα για την κόρη της. «Είμαι λυπημένη γιατί η κόρη μου χάθηκε. Αλλά αν ο Τσάρος θέλει να την παντρευτεί, πες του πως είναι πολύ γέρος για εκείνη. Όσο για τη Φάλαινα, πες της πως τιμωρήθηκε επειδή κατάπιε τριάντα ολόκληρα πλοία με τους ναύτες τους. Αν τα φτύσει και τα αφήσει ελεύθερα, θα βρει τη λύτρωσή της».
Ο Ιβάν κατέβηκε γρήγορα στη γη και μετέφερε το μήνυμα στη Φάλαινα. Εκείνη, με έναν δυνατό βήχα, έβγαλε από το στόμα της τριάντα πλοία που σάλπαραν αμέσως για την πατρίδα τους. Οι χωρικοί που ζούσαν στην πλάτη της έτρεξαν να σωθούν στη στεριά και η Φάλαινα, ελεύθερη πια, βούτηξε στα βαθιά νερά. Για να ευχαριστήσει τον Ιβάν, κάλεσε όλα τα ψάρια και τα κοχύλια του Ωκεανού. «Βρείτε το δαχτυλίδι της Τσαρίνας-Παρθένας!», διέταξε. Μετά από λίγο, ένας κάβουρας βγήκε στην ακτή κρατώντας μια μικρή κρυστάλλινη κασετίνα. Μέσα ήταν το χαμένο δαχτυλίδι.
Ο Ιβάν γύρισε θριαμβευτής στο παλάτι. Έδωσε το δαχτυλίδι στην Τσαρίνα, αλλά εκείνη είχε ένα τελευταίο σχέδιο. Κοίταξε τον γέρο Τσάρο και του είπε: «Δεν μπορώ να παντρευτώ έναν γέρο. Αν θέλεις να γίνεις ο άντρας μου, πρέπει να ξανανιώσεις. Διέταξε να φέρουν τρία μεγάλα καζάνια στην αυλή. Το ένα να έχει βραστό νερό, το άλλο παγωμένο νερό και το τρίτο γάλα που βράζει. Πρέπει να βουτήξεις και στα τρία. Μόνο τότε θα γίνεις νέος και όμορφος σαν την αυγή».
Ο Τσάρος τρόμαξε. Κοίταξε τα καζάνια που άχνιζαν και μετά κοίταξε τον Ιβάν. «Εσύ!», φώναξε. «Εσύ θα μπεις πρώτος για να δω αν λειτουργεί!». Ο Ιβάν κατάλαβε πως αυτό ήταν το τέλος του. Το νερό και το γάλα κόχλαζαν τόσο πολύ που ακόμα και ο ατμός έκαιγε. Έτρεξε στον στάβλο για να αποχαιρετήσει τον μοναδικό του φίλο.
«Μην φοβάσαι, Ιβάν», του ψιθύρισε το αλογάκι με τις δύο καμπούρες. «Όταν θα είσαι έτοιμος να πηδήξεις, εγώ θα κουνήσω την ουρά μου, θα βουτήξω το ρύγχος μου στα καζάνια και θα σε ραντίσω με τη μαγεία μου. Το βραστό νερό θα σου φανεί σαν δροσιά και το γάλα θα σε κάνει πιο όμορφο από κάθε άλλον στον κόσμο».
ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΟ ΚΑΜΠΟΥΡΕΣ (ΜΕΡΟΣ Γ')
Η αυλή του παλατιού ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Ο Τσάρος, οι βογιάροι, οι στρατιώτες και ο απλός λαός είχαν συγκεντρωθεί για να δουν το απίστευτο θέαμα. Στο κέντρο, τρία πελώρια καζάνια άχνιζαν πάνω από δυνατές φωτιές. Το γάλα και το νερό κόχλαζαν με έναν τρομακτικό ήχο, ενώ το παγωμένο νερό έβγαζε κρύους ατμούς. Η Τσαρίνα-Παρθένα στεκόταν ακίνητη, παρακολουθώντας με το γαλήνιο αλλά αυστηρό βλέμμα της.
Ο Ιβάν στάθηκε μπροστά στο πρώτο καζάνι, τρέμοντας από τον φόβο του. Ο θάνατος φαινόταν σίγουρος. Όμως, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το αλογάκι με τις δύο καμπούρες εμφανίστηκε στην άκρη της αυλής. Χωρίς να το προσέξει κανείς, κούνησε την ουρά του, βούτηξε το ρύγχος του στα καζάνια και ράντισε τον Ιβάν με μια αόρατη μαγική δροσιά. Με μια βαθιά ανάσα, ο Ιβάν πήδηξε πρώτα στο καζάνι με το βραστό γάλα, μετά στο καζάνι με το βραστό νερό και τέλος στο παγωμένο νερό.
Όταν βγήκε από το τρίτο καζάνι, η αυλή έμεινε άφωνη. Ο Ιβάν δεν ήταν πια ο απλός χωρικός που όλοι κορόιδευαν. Είχε μεταμορφωθεί σε έναν άντρα πανέμορφο, με ανάστημα αγέρωχο και πρόσωπο που ακτινοβολούσε δύναμη και ευγένεια. Η Τσαρίνα-Παρθένα χαμογέλασε για πρώτη φορά, βλέποντας πως το σχέδιό της είχε πετύχει.
Ο Τσάρος, βλέποντας τη μεταμόρφωση του Ιβάν και πιστεύοντας πως η μαγεία των καζανιών ήταν απλή υπόθεση, δεν έχασε χρόνο. «Θέλω κι εγώ να γίνω νέος! Θέλω να γίνω ο πιο όμορφος βασιλιάς του κόσμου!» φώναξε. Χωρίς να περιμένει, πήδηξε με ορμή στο καζάνι με το βραστό γάλα. Όμως, για εκείνον δεν υπήρχε μαγικό άλογο να τον προστατέψει. Με μια κραυγή, ο άπληστος Τσάρος χάθηκε για πάντα μέσα στις φλόγες και τους ατμούς.
Ένα βαρύ σιωπηλό δέος σκέπασε την αυλή. Οι βογιάροι και ο στρατός κοίταζαν ο ένας τον άλλον, μην ξέροντας τι να κάνουν. Τότε, η Τσαρίνα-Παρθένα πήρε τον Ιβάν από το χέρι και στράφηκε προς το πλήθος. «Ο Τσάρος σας χάθηκε εξαιτίας της απληστίας του», είπε με φωνή καθαρή. «Εδώ μπροστά σας στέκεται ο άνθρωπος που διέσχισε τον Ωκεανό, που μίλησε με τον Ήλιο και τη Σελήνη, που έσωσε τη Φάλαινα και έφερε το δαχτυλίδι. Αυτός θα είναι ο νέος σας Τσάρος και εγώ θα είμαι η Τσαρίνα του».
Ο λαός, που είχε κουραστεί από την τυραννία του γέρου Τσάρου, ξέσπασε σε ζητωκραυγές. «Ζήτω ο Τσάρος Ιβάν! Ζήτω η Τσαρίνα μας!» φώναζαν οι χιλιάδες συγκεντρωμένοι. Η στέψη έγινε την ίδια κιόλας μέρα με μεγαλοπρέπεια που δεν είχε ξαναδεί η χώρα. Τα τραπέζια στρώθηκαν σε όλους τους δρόμους, το κρασί έρρεε άφθονο και τα γλυκά μοιράζονταν σε κάθε σπίτι.
Στην κεφαλή του τραπεζιού καθόταν ο Ιβάν με την πανέμορφη γυναίκα του. Αλλά στην πιο τιμητική θέση, δίπλα στον θρόνο, βρισκόταν πάντα το μικρό αλογάκι με τις δύο καμπούρες. Ο Ιβάν δεν ξέχασε ποτέ πως σε εκείνο όφειλε τα πάντα. Το αλογάκι συνέχισε να είναι ο σύμβουλός του, ο φίλος του και ο προστάτης του βασιλείου. Μαζί κυβέρνησαν με δικαιοσύνη και σοφία για πολλά χρόνια, και λένε πως εκείνη την εποχή κανένας άνθρωπος στη χώρα δεν πείνασε και κανένας δεν αδικήθηκε.
Το παραμύθι του Πιότρ Γιέρσοφ τελειώνει με τον αφηγητή να λέει πως ήταν και ο ίδιος εκεί, στο μεγάλο γλέντι, έφαγε και ήπιε μέχρι το πρωί, και αν και το κρασί έτρεχε στα γένια του, η καρδιά του γέμισε με τη μαγεία μιας ιστορίας που μας θυμίζει πως η πίστη, η ταπεινότητα και η αληθινή φιλία μπορούν να νικήσουν ακόμα και τους πιο ισχυρούς τυράννους.
Έτσι, το αλογάκι με τις δύο καμπούρες έμεινε στην ιστορία ως το σύμβολο της εσωτερικής δύναμης που κρύβεται πίσω από μια παράξενη εμφάνιση, ταξιδεύοντας γενιές και γενιές παιδιών στα παλάτια του Ήλιου και της Σελήνης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.